Oprotten…

Posted on 2 maart 2016 by

Vandaag even geen blog over het sporten. Sinds enkele weken heb ik een bijbaantje als telefonisch acquisiteur. Klinkt een stuk interessanter dan callcentermedewerker, maar is gewoon hetzelfde.

Het ene gesprek is leuker dan de andere. Sommige mensen reageren meteen chagrijnig terwijl ik een ‘fantastische aanbieding’ mag doen. Kinderen vertellen precies wat hun ouders aan het doen zijn en dit leveren vaak grappige gesprekken op. Andere mensen zijn enthousiast over de aanbieding en weer andere mensen vergeten op te hangen voordat zij beginnen met schelden…

Zo had ik gister op het eerste gehoor een vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn. Netjes had ik mijn afsluiting gedaan en wenste haar nog een hele fijne avond. Oprecht. Mevrouw wenste mij hetzelfde toe en terwijl zij de telefoon bij haar oor vandaan haalt hoor ik haar nog net ‘oprotten’ zeggen voordat ik kan ophangen.

Oprotten.. je kunt mij opvegen! Stiekem vind ik de chagrijnigste mensen het grappigst. Ze proberen door je strot te duwen dat ze niet meer benaderd willen voor een aanbieding en voordat ik kan uitleggen hoe zij zich uit kunnen schrijven hangen zij al op. Prima meneer/mevrouw, dan bellen wij de volgende keer weer. En bent u diegene die op kan rotten. Love.

Jihaaaaaaaa! Eerste keer lopen :)

Posted on 30 januari 2016 by

HerzogkousenJahaaa! Eindelijk mocht ik weer een keer lopen. Happy me. Voor het eerst sinds eind oktober mocht ik mijn loopschoenen uit de kast trekken.

Van de fysio mag ik nu om te beginnen één keer per week lopen. Als het dan zo druilerig weer is als vanmorgen loop ik liever dan dat ik een rondje ga fietsen. Daarnaast vind ik lopen ook een leuke manier van trainen en heb ik het stiekem wel een beetje gemist. Als je weinig tijd hebt kun je altijd nog wel even een rondje lopen. Al is een ‘rondje’ bij mijn ouders al snel een ronde om mee te beginnen. Kleiner dan vijf kilometer zit er namelijk niet in. Voor een echte loper piece-of-cake natuurlijk. Maar als je vijf keer drie minuutjes mag lopen, is het daarna nog een behoorlijk stukje wandelen.

Desondanks heb ik ervan genoten. Van het wandelen en de vijftien minuutjes die ik mocht lopen. Het is een begin. Dinsdag mag ik voor het eerst weer een stang aanraken en de krachttrainingen voorzichtig oppakken. Afgelopen donderdag alle oefeningen al even bij de fysio gedaan wat al spierpijn opleverde. Heerlijk! Kijk nu al uit naar de spierpijn van woensdag en donderdag!

No surgery, for now.

Posted on 22 januari 2016 by

Drie weken geleden deelde ik met jullie dat ik mijn voorste kruisband had afgescheurd. Gister ben ik naar de orthopeed geweest.

Spannend! Mijn knie voelt eigenlijk best goed aan, maar als je dan naar een specialist gaat is het toch altijd even spannend. Aangekomen in de wachtkamer zat iemand al een uur te wachten op dezelfde orthopeed als waar ik naartoe zou moeten.. Na nog geen vijf minuten werd ik echter al geroepen, eerst op de naam van mijn sportarts, maar de (co-) assistent keek zo duidelijk naar mij dat ik het wel moest zijn. Na een gesprek en wat testjes kwam de orthopeed zelf. Ook hij stelde vragen en deed wat testjes.

Hij vroeg wat ik wilde. Het liefst ga ik zonder operatie verder, maar dan moet het wel verantwoord zijn. Voor nu gaan we dan ook gewoon op de conservatieve manier verder. Ik blijf mijn oefeningen doen, de fysio maakt een plan en in overleg met de orthopeed gaan we aan de hand van dat schema verder. Over twee maanden moet ik weer terug komen om te kijken hoe het dan gaat. Maar ik heb er alle vertrouwen in!

Geen NK..

Posted on 2 januari 2016 by

KaohsiungAllereerst natuurlijk de beste wensen voor 2016. Dat het een mooi, sportief en liefdevol jaar mag worden!

Morgen, het NK marathon staat op het programma. Op Twitter en Facebook zie ik al mijn collega’s reclame maken voor de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Graag had ik ook gereden, alleen gooit een blessure roet in het eten. Twee maanden geleden heb ik tijdens een onschuldig potje squash mijn voorste kruisband afgescheurd. In een uiterste poging om de bal te halen knalde ik tegen de muur. Ik zette mijn voet als het ware tegen de muur aan. Mijn knie is toen vol naar binnen geknald.

In eerste instantie leek het mee te vallen. Vol adrenaline ging ik naar de masseur, daar had ik namelijk al een afspraak en leek er weinig aan de hand. ‘s Middags mocht ik wel even fietsen. Daarna verging ik van de pijn. Masseur weer opgebeld, ik kon de volgende dag weer langskomen. Het was inmiddels vier dagen voor vertrek naar het WK. Twee dagen later nog een keer naar de fysio en de masseur. Het WK moet haalbaar zijn was wat beide dachten.

In Taiwan intensief met de fysio daar gewerkt en zo kon ik toch starten. Het was een weinig succesvol toernooi voor mij. Bij terugkomst weer naar mijn eigen fysio, misschien was het toch verstandig om een MRI-scan te laten maken. Zo gezegd zo gedaan. (Twintig minuten stilliggen is best lang trouwens…)

De volgende dag werd ik opgebeld door de sportarts dat het waarschijnlijk een afgescheurde kruisband zou zijn. Ik moest mijn mond nog even houden en de afspraak met de orthopeed de dag daarna afwachten. Daar werd het bevestigd en kwam er ook nog bij dat ik last heb van bone bruises wat een operatie momenteel onmogelijk maakt. Een eventuele nieuwe kruisband zou namelijk niet aan kunnen hechten.

Inmiddels volg ik een revalidatieprogramma en train ik veel in het zwembad en op de fiets. Schaatsen en skeeleren mag even niet en hardlopen is helemaal not done. Binnenkort heb ik een afspraak bij een orthopeed in Amsterdam, waar ik eventueel geopereerd wil worden. Zelf hoop ik dat door de revalidatie de spieren rondom mijn knie zo sterk worden dat een operatie vermeden kan worden. Ook heb ik nog de hoop dat ik misschien nog wat kan en mag schaatsen dit jaar, maar dat is allemaal nog onzeker.

Voorbereiding Taiwan

Posted on 22 oktober 2015 by

Inmcropped-foto.jpgiddels zit ik alweer voor de tweede week in Geisingen voor de voorbereiding op het WK inline skaten in Kaohsiung. Het aftellen is al lang en breed begonnen.

De eerste week was voor mij vooral weer het gevoel op skeelers terugvinden. Ik vertrok later omdat ik ziek was geweest en kon dit wel merken in de training. Ik miste power en de snelheid voelde heel onwennig. Na een week thuis zijn, waar de trainingen alweer een stuk beter gingen ben ik weer terug in Geisingen.

Deze week kan ik de snelheid veel beter aan en leg ik de focus vooral op de bocht. Daar valt nog heel veel te winnen voor mij. Met tips van de coaches en andere rijders gaat het al een stuk beter. Wederom trainen wij hier weer met de Belgen en de tip van Anke Vos is: ‘Gewoon doorstappen.’ Dat is op snelheid makkelijker gezegd dan gedaan, maar daarom wel een uitdaging. Ik merk dat ik steeds meer snelheid krijg en voor mij als sprinter is dat wel belangrijk. Ook over de langere dingen die ik mee pak heb ik niets te klagen. Het werken naar de vorm toe is leuk en afzien, maar uiteindelijk doe je het natuurlijk voor dat ene doel.. Het beste uit mijzelf halen in Taiwan. Nog 24 dagen…

Naast het trainen heb ik dit kamp mijn school afgemaakt. Het is nu alleen nog inleveren en hopen dat het deze keer wel voldoende wordt bevonden.

Taiwan, here I come!

Posted on 20 september 2015 by

JAAAAAAAAAAAAA! Ik heb mij geplaatst voor het WK inline skaten in Kaohsiung, Taiwan. Happy me!

De trainingen voor het WK zijn inmiddels in volle gang, maar ik heb een klein stapje terug moeten doen. In mijn rechter bovenbeen is een spiertje gaan protesteren, verrekt. De meeste trainingen kan ik nog wel uitvoeren, alleen explosieve dingen moet ik nog even achterwege laten. Het is inmiddels anderhalve week geleden gebeurd, maar gaat de goede kant op. De ingelaste 100 meter wedstrijd van aanstaande woensdag in Heerde zal ik nog even links moeten laten liggen. Deze komt te snel.

 

 

Waar een wil is…

Posted on 28 augustus 2015 by

10557471_934525369937067_5713286216612351443_nDit seizoen begon voor mij niet zoals ik graag gewild had. Allemaal kleine redenen waarom ik even niet zo lekker in mijn vel zat en waarom het allemaal niet draaide. Nu, eind augustus, zit ik lekker in mijn vel, gaat het sporten beter en studeer ik hopelijk binnen een maand af.

Een van de dingen die echt moest gebeuren was afvallen. Begrijp mij niet verkeerd, ik was niet dik, maar voor mijzelf wel te zwaar. De grootste schok kwam bij de fietstest in maart/april. Ik weet niet eens meer hoeveel het precies was, maar er werden getallen boven de 56 kilogram aangeduid. Voor mij, een meisje van 1.61m was dat teveel. Ik wilde nooit boven de 55kg uitkomen. Er moest wat gebeuren. Voor het NK baan was ik al twee kilo’s kwijt geraakt. Dat was anderhalve maand na het weegmoment. Nu heb ik altijd wel een beetje een weegschaalfetisj gehad, bijna elke morgen sta ik er wel even op. De ene dag reageer ik daar beter op als de andere. Ik probeer er een beetje vanaf te stappen en ‘slechts’ een weegmoment per week te kiezen.

De echte eye-opener kwam voor mij toen mijn trainingsgenootjes in Wörgl zaten voor het Europees kampioenschap. Ik had mij niet geplaatst. Eerst had ik een week vakantie, niks doen en hetzelfde gewicht blijven? Kan maar op een manier, de porties aanpassen. Ik ging die week naar mijn ouders en verbleef daarna nog een week daar om te fietsen. In die twee weken ben ik nog eens twee kilo afgevallen. Nu, anderhalve maand later heb ik nog steeds hetzelfde gewicht en ben ik blij met mezelf, met het lichaam dat ik heb. Dat het me gelukt is om vier kilo af te vallen deze zomer. Het is natuurlijk stom dat ik mijzelf in de winter zo heb laten gaan. Ik ga nu weer richting het gewicht dat ik vier jaar geleden had. En dat wil ik graag vasthouden.

Dit afvalverhaal is voor mij ook een steuntje in de rug voor de komende tien dagen. Acht september wil (lees: moet ik van mijzelf) mijn scriptie inleveren. Het heeft nu lang genoeg geduurd, mijn vierde jaar gaat nu al zijn derde jaar in waar ik de eerste drie jaar gewoon in drie jaar heb gehaald. Natuurlijk ben ik veel meer gaan trainen, ja, ik zit veel meer dagen in het buitenland, maar uiteindelijk is het vooral mijn eigen uitstelgedrag geweest dat ik er nu nog mee zit. En wie zich brand moet op de blaren zitten. En die blaren beginnen te jeuken. Ik wil dat papiertje in mijn handen hebben, liever gisteren dan vandaag. Maar waar een wil is…

Weekend Oostende

Posted on 20 augustus 2015 by

RIK_1113Afgelopen weekend was het eindelijk weer eens tijd voor wedstrijden. De laatste Europa Cup van het seizoen stond op het programma in Zandvoorde, België.

Het weekend begon regenachtig en na heel wat uitstelwerk mocht ik dan eindelijk de 300 meter rijden. Begon het weer te regenen en mocht ik opnieuw rijden, net als twee andere dames. Opnieuw warm gemaakt, de eerste dame was geweest, weer regen. Driemaal is scheepsrecht zeggen ze altijd, dus na drie keer opwarmen was het eindelijk droog. In 28,34 kwam ik over de streep, wat goed was voor een zevende plaats. ‘s Avonds volgde nog de puntenkoers, daarin pakte ik twee punten wat goed was voor een achtste plaats.

Zaterdagochtend, 1000 meter series. Na een goede start was ik weg met Alisa Gütermuth, kop over kop reden we vijf rondes en won zij nipt, maar op basis van tijd was ik ook door. In de halve finale vele positiewisselingen maar maakte ik in de laatste ronde een tactische fout. Ik bleef achter een concurrente zitten die enigszins stilviel, geen finale. Revanche op de 3000 meter inline. Ook hierin vele positiewisselingen maar ik kon mij continue bij de eerste tien handhaven. Op de streep wist ik nog een dame in te halen en werd zo zevende.

Zondagochtend, de wegwedstrijd. Al vanaf de puntenkoers vrijdagavond had ik wat last van mijn schenen en de wegwedstrijd was helemaal funest. Ik kon finishen in het peloton, maar daar was ook alles mee gezegd. Daarna een massage van moeders wat een klein beetje hielp. Op de afvalkoers behaalde ik wederom een zevende positie. In het eindklassement behaalde ik een vijfde plaats.

Na de wedstrijd nog even langs de McDonalds om de vetten weer aan te vullen. Slecht plan. Maandag lagen de kipnuggets in de wc. Alles wat ik daarna nog at kwam er ook net zo hard weer uit. Gelukkig voelde ik mij dinsdag al enigszins beter en heb ik ‘s avonds even een rustig rondje gewandeld. Woensdag stond de finale van de landelijke baancompetitie op het programma. ‘s Ochtends even een rondje héél rustig gefietst met een sprintje om te kijken hoe het lichaam zou reageren. Die reageerde goed dus besloot ik ‘s avonds te gaan rijden. Nog even naar Wilma om de schenen in te laten tapen en op naar Zwaagwesteinde. De wedstrijden gingen beter dan verwacht. Ik voelde me nog wat slap, maar behaalde desondanks makkelijk de finale van de 500 meter. Samen met ploeggenootje Tjitske Wassenaar stond ik daarin. Zij behaalde haar eerste podiumplek op een landelijke baanwedstrijd en werd derde, zelf werd ik tweede. Vervolgens 10 kilometer afvalkoers. Ik zou wel kijken hoe ver ik zou komen, nou, dat bleek best ver. Met nog twee rondes te gaan zat ik met mijn ploeggenootje Berber Vonk op kop en zei tegen haar: ‘Kom, we gaan!’ Zij dacht daar anders over en liet een gat vallen waardoor ik weg kon komen. Helaas kwam alleen Bianca Roosenboom nog voorbij stuiven op 100 meter voor het einde.

Waar we dit seizoen als ‘losse flodders’ begonnen, beginnen we nu een echt team te vormen. Samen met Yvonne Spigt en Lisa van der Geest, die afwezig waren in Zwaagwesteinde, raken we steeds meer op elkaar ingespeeld. Volgende week wordt het NK weg gereden in Ommen, komen jullie kijken?

Back to basics

Posted on 27 juli 2015 by

Terug naar de basis, twee weken naar papa en mama en Heerenveen even laten voor wat het was. De eerste week vooral ‘vakantie’ gehad en de tweede week weer terug op de fiets.

De eerste week heb ik niks op sportgebied uitgevoerd. Ja, ik ging op de fiets naar Hoorn om te lunchen met vriendinnen, op een elektrische fiets, maar dat was ook het enige. Zaterdagavond had ik het gehad. Ik had doordeweeks, net als vroeger, wat uurtjes gemaakt in het bedrijf van m’n vader. Maar ik wilde wat doen. Een rondje Gouw (hardlopen) werd het. Met m’n zusje probeerde ik het vroeger altijd onder het half uur te doen, nu deed ik rustig aan. Koptelefoon op en op heerlijke Spaanse beats in het avondzonnetje deed ik mijn rondje. Wat voelde het lekker om weer bezig te zijn.

De dag erna een spontane actie door met een oud-ploeggenoot en goede vriend naar Valkenburg te vertrekken om twee dagen te fietsen. Er moesten uren gemaakt worden, dus zo gezegd zo gedaan. Na nog geen vijf minuten werden wij achterop gereden door shorttrackers en hebben wij het eerste uur samen gefietst. Daarna kwamen nog drie uren. Lekker om mee te beginnen. Maandag waren de weergoden ons minder gezind en hebben we drie uren in de miezer gereden. De eerste uren zaten erop. Dinsdag was het weer tijd voor een krachttraining bij De Dars in Wervershoof. Ik had mijn best gedaan om wat gewicht te verliezen door mijn porties aan te passen in de rustweek. Gelukkig geen kracht verloren en kon dus een lekkere training afwerken. ‘s Avonds ging ik met de marathonselectie fietsen wat weer een mooi aantal uurtjes opleverde. Woensdag met de fietsvereniging waar ik als klein (nog kleiner) meisje mijn interclubwedstrijdjes reed. Samen met het vriendje van mijn zusje reden we een uur mee met West-Frisia. Op een gegeven moment werd er ‘Pispauze’ geroepen en ik wist niet wat ik mee maakte. Zo’n tien mannen gingen in de berm staan… ‘s Middags even kijken hoe het echt moest. Mijn zusje reed een wedstrijd in Alblasserdam waar zijn knap vierde werd voor de regerend Nederlands kampioene Lucinda Brand.

Donderdag mocht ik zelf weer. Intervallen, even weer wat snelheid pakken. ‘s Avonds werd er voor het eerst sinds anderhalve week weer geskeelerd en dat ging boven verwachting goed. Vrijdag weer krachttraining bij De Dars en ‘s avonds een rondje ‘rustig’ fietsen met de schaatsclub. Met een gemiddelde van 33,5 reden er ook nog een aantal pupillen knap mee. Afsluitend met milkshakes en ijsjes was het weer een gezellig ritje. Thuis natuurlijk even gekeken naar de QOMmetjes. Zaterdag weer even rustig gefietst met kopman Sjaak Schipper en Manon Dol met als toetje aardbeien op de markt in Hoorn.

Zondag was dé dag. Na een week op de fiets had ik een grote mond gehad dat ik wel even een wedstrijdje kon doen. Op naar Amsterdam-IJburg om mee te doen met de funklasse. Slechts 17 kilometer, maar een goede snelheidstraining. Vol goede moed ging ik heen. Met m’n vader fietste ik tot Edam kop over kop. Daar sloeg hij af om lekker met de wind in de rug naar huis te gaan. Ik fietste nog een stukje door. Aangekomen in Amsterdam bleken er niet heel veel dames mee te doen. (Lees: ik was de enige) Tussen de mannen reed ik lekker mee. Op een gegeven moment besloten twee mannen te demarreren en een derde bleef er tussen hangen. Ik nam over, maar iets te fanatiek waardoor ik de groep moest laten gaan. Gelukkig kon ik later aansluiten bij een achtervolger en liet hem in een sprintje achter mij. Ik werd uiteindelijk negende. Het bochtjes rijden vond ik nog wat lastig en vaak draaide ik ook een te zware versnelling uit de bochten. Van een aantal mannen kreeg ik complimenten over het uit versnellen van de bochten en de aanwezige juryleden van de KNWU vonden dat ik wel een licentie kon nemen. Ze kenden mijn achternaam natuurlijk al van Eva en een van de heren zei: “Je kunt schaatsen, je kunt skeeleren, maar je kunt dit ook.”  Leuk om te horen natuurlijk, maar voorlopig houd ik het nog even bij skeeleren. Terug op de fiets had ik gelukkig de wind in de rug en bij thuiskomst een mooie 145 kilometer op de teller.

Het was fijn om weer even twee weken thuis te zijn, te werken aan de basis die wat fragiel was en het plezier te hebben met de mensen waarmee ik vroeger trainde. Ook vond ik het super leuk om weer eens een wedstrijdje te doen op de fiets. Dus wie weet, in de toekomst… Eerst vanmiddag een marathon in Boxmeer gevolgd door een trainingskamp in Oostende, België.

I’m back!

Posted on 12 juli 2015 by

11053209_909391645783773_4542443097716235284_oHet seizoen begon zo teleurstellend, maar ik heb het gevoel dat ik terug ben. Helaas kwam het selectiemoment voor het EK nog net te vroeg en zit ik de komende weken thuis.

Vanaf het moment dat de EK selectie bekend werd ging het eigenlijk elke week beter. Ik was reserve. Reserve, wat is dat? In mijn geval houdt dat in dat ik niet naar Oostenrijk afreis, tenzij een van de dames iets overkomt. Alle reacties die ik heb gehad, super lief. Ik heb inderdaad de stijgende lijn te pakken en had graag in het Nederlandse pak gereden, maar te laat in vorm om nog te mogen schitteren in Oostenrijk. Dus doe ik het maar in Nederland.

Na het NK en de Europa Cup in Wörgl is het eigenlijk elke week beter gegaan. Ik sta weer lekker op mijn skeelers en dat merk ik ook in de wedstrijden zelf. De resultaten worden beter en ik laat mij vaker voorin zien. Daarnaast kan ik ook het duw- en trekwerk incasseren en weer knokken om m’n plaatsjes vast te houden. In Nijeveen was de eerste krachtmeting na het NK. De 300 meter viel in het water, maar in een natte afvalkoers wist ik in het spoor van Elma de Vries door te stomen naar een tweede plaats. Wat het waard was, geen idee, maar het voelde fijn om weer eens op een lange afstand op het podium te staan. Een week later werd Almere aangedaan. Ik pakte een derde plaats op de 1000 meter en zat in de kopgroep op de puntenkoers, deze moest ik helaas laten gaan. Wel pakte ik een vijfde plaats. In Heerde wist ik de 500 meter finale niet te halen en werd ik vijfde. In de afvalkoers kon ik goed meedoen en werd ik zevende.

Afgelopen woensdag in Arnhem viel wederom de tijdrit in het water. De puntenkoers ging wel door. Meteen bij de eerste puntensprint pakte ik twee punten en bouwde dit gedurende de wedstrijd uit tot 7 punten wat genoeg was voor plek drie.

Vandaag (12 juli) werd in Venhuizen de finale van de marathon cup gereden. Tot vandaag had ik er nog maar twee gereden die uiterst teleurstellend verliepen. Daarom besloot ik de marathons even links te laten liggen. Vorige week reed ik een test marathonnetje in Hoogkarspel over 40 minuten en 3 rondes van 1,2km die ik winnend wist af te sluiten. Nu dus een tweede ‘thuiswedstrijd.’  Het begon met een tijdrit over ruim 3 kilometer die ik in een vijfde tijd wist af te sluiten. Daarna stond de marathon op het programma. Na een tam begin van de koers waarin ploeggenote Lisa van der Geest voor de leidersprijs ging en zij samen met Yvonne Spigt wat demarrages plaatste kwam er uiteindelijk een groep van zeven dames weg. Wij waren goed vertegenwoordigd met drie dames, naast Lisa waren dat Tjitske Wassenaar en ik. Na prima ploegenspel waarin Tjitske Lisa nog een keer liet rijden leek het op een sprint aan te gaan komen. Marieke Dohle-van Hoek dacht daar anders over en kreeg Tjitske mee. Daarachter werd naar elkaar gekeken. Tjitske twijfelde niet en sprintte naar de zege, ikzelf kon in extremis nog Marieke inhalen en werd tweede. Het hele jaar hadden we nog geen overwinning gepakt met het team in de marathon en nu werden we 1 en 2! In het klassement werd Lisa tweede, nadat zij de tijdrit had gewonnen. Zelf werd ik derde.

Eindelijk begint het weer te draaien en heb ik het gevoel dat ik kan zeggen: I’m back! Er komen nog een aantal mooie wedstrijden die ik absoluut niet wil missen…